sobota, 21 czerwca 2014

Rozdział VIII

,,Po każdym spędzonym dniu
trzeba postawić kropkę,
odwrócić kartkę i zacząć na nowo.''

***
Nagle usłyszałem jak ktoś krzyczy na całe gardło podbiegłem do okna celi i wyjrzałem przez nie.Widziałem tylko, że były tam zapalone światła.Po chwili zorientowałem się, że krzyczy Weronika.Przestraszyłem się chciałem jej pomóc jednak nie mogłem byłem uwięziony w celi.

***
  Obudziłam się przywiązana do metalowego łoża.Byłam obwinięta grubymi pasami.Wierciłam się choć głowa mnie bolała tak jakby ktoś uderzył mnie młotkiem.Nagle usłyszałam dźwięk otwierających drzwi.Obleciała mnie gęsia skórka.Ku mojemu niespodziewaniu do sali weszła ta sama kobieta, która przyłożyła tą śmierdzącą szmatkę do twarzy.
-Witaj 9.
-Jaka 9?! Jestem Weronika!
-Tutaj nie mówimy do nikogo po imieniu.Masz na ramieniu ''tatuaż'' z numerem 9 więc od dzisiaj twoje imię brzmi dziewiąta.
-To może inne pytanie czego ode mnie chcecie?
-Ja nic! bynajmniej ja.Takie pytania kieruj do Ojca.
-Ojca?
-Tak go nazywają więźniowie.Jest ojcem wszystkich trzymanych tu ludzi z nadprzyrodzonymi zdolnościami.
   Nastała głucha cisza.Kobieta odwróciła się i zaczęła coś przelewać do fiolek ja patrzyłam się co robi.
-Co dzisiaj będziecie sprawdzać na mnie?
-Nic nie będziemy sprawdzać.-powiedziała oschłym głosem po czym wróciła do pracy.
-Po co mnie tu przywiązaliście?
-Żebyś nie wierciła się przy oddzielaniu twojej osobowości.-Nagle kobieta odwróciła się z mega wielką strzykawką w ręce.Zbliżała się do mnie z szyderczym uśmiechem na twarzy.
-Co chcesz zrobić?!
-Tak jak mówiłam oddzielić twoje osobowości nie ruszaj się to potrwa minutkę.
Nagle poczułam ukłucie.Pokój robił się ciemny i wirował.Nagle objawiła się ciemność.Otworzyłam oczy i zobaczyłam szary pokój z czterema lustrami.W każdym lustrze było odbicie jakiejś dziewczyny.Podeszłam bliżej.Przyjrzałam się w odbiciach byłam ja!
  Pierwsze lustro przedstawiało mnie z czerwonymi oczami złowieszczym uśmiechem na twarzy i czerwonym światłem w ręce.Drugie lustro przedstawiało także mnie.Moje oczy były zielone wzrok był nieobecny, a twarz blada.Trzecie lustro opisywało mnie obecną.Zmieszanie na twarzy i niebieskie oczy.Czwarte lustro było zbite stało w półmroku.Podeszłam do niego z lekkimi obawami, że może coś wyskoczy czy coś.Jednak zobaczyłam tam małą dziewczynkę.Trzymała lalkę w ręce, płakała widać było, że była przerażona.W oddali zobaczyłam palące się budynki.Nagle postać z pierwszego lustra zaczęła się głośno i przeraźliwie śmiać.A dziewczynka w ostatnim lustrze głośno płakać.Odsunęłam się przerażona.Nagle podłoga zaczęła się urywać nie miałam się czego złapać.Podłoga poleciała w przepaść razem ze mną.

      ***
-Ojcze polecenie wykonane.
-Dobrze.Teraz nam nie będzie przeszkadzać.Ciało dać do komory niech się rozdzieli na dwie połowy.

  ***
-Kurde! Weronikę rozszarpują tam na strzępy, a ja nie mogę jej pomóc... kurde! co tu robić, co tu robić?!
Nagle do mojej celi wszedł strażnik z jakąś dziewczyną.
-Ty! 6 masz koleżankę do towarzystwa!
-Co?!
Rzucił ją na mnie i poszedł sobie.Dziewczyna opadła na ziemię.Wyglądała jak trup.Patrzyłem się na nią przez chwilę gdy nagle wstała i rzuciła się na mnie.
-Emert!!
-Jezu Chryste!! Weronika znowu walnęłaś się w słup omijając wiewiórkę?!!! {chwilka namysłu} Kurde Weronika ty żyjesz!!
Chciałem ją uścisnąć ale ta uderzyłam mnie w warz.
-Co to było?!
-Nie podeptałabym nigdy wiewiórki...
-No tak wiem, ale co ty tu robisz?
-Nie wiem przywlekli mnie tu.
-Z kont?
-Nie wiem ale ten grubasek za mocno ciągnął mnie za rękę więc ugryzłam go w kciuka.Jak on patrzył się na ugryzienie udało mi się zjeść trochę cukierków, które miał w kieszeni.Chcesz trochę?
Wera pogrzebała w kieszeni i wyciągnęła... papierek po cukierku...
-Oj... myślałam, że jeszcze coś mi zostało...
-Nic nie szkodzi.Nic ci nie jest?
-A co miało by mi być?
-Słyszałem krzyki.Twoje krzyki myślałem, że coś się dzieje.
-Nic się nie stało wszystko jest w porządku.Masz coś do jedzenia?
-Chwila Werka zachowujesz się inaczej.
-Jak to inaczej?
-Twoje oczy są zielone... ja pierdole pierwsza twarz... nie dali mi prawdziwej Weroniki! dali mi Weronikę debila!
-Jakiego debila?! wolę określenie inaczej myśląca a ty w ogóle wiesz co to znaczy inaczej myśląca?! Jesteś idiotą! Nie lubię cię! Nie chce tu z tobą być! Jesteś dla mnie nie miły! >:(
-Mam cukierka...
-Kocham Cię!! Tylko mi go oddaj!!
Muszę odnaleźć prawdziwą Weronikę nawet za cenę swojego życia... wiem, że ona gdzieś tam jest musi.Znajdę ją! choćbym po drodze miał umrzeć! A ''pierwsza'' Weronika musi coś wiedzieć tylko musi sobie coś przypomnieć.Nie poddam się bez walki! Nie poddam się!

***

THE END...



OGŁOSZENIA PARAFIALNE!!


Siemka! 
Znowu bardzo, bardzo was przepraszam, że musieliście tak długo czekać! 
I ogarnęłam, że nie dotrzymuję obietnic naprawdę bardzo was przepraszam ale był koniec roku i trzeba było poprawić niektóre oceny więc czasu i chęci nie było, ale się przełamałam.
Postanowiłam też stworzyć bloga o tym jak mi się wiedzie po za pisaniem czyli taki pamiętnik ale nie będę pisać czegoś takiego w stylu ''Oh, bo ja dzisiaj poszłam do mrówki i tapetę kupiłam na ryja bo mam takiego ryja i wg chcę się pociąć, bo tapeta kosztowała tyle, tyle zł oh gawd swag Y.O.L.O.!!''  -,- ŻENADA

Więc będą tam recenzje anime,filmów i co tam popadnie.Będę zamieszczała jakieś komiksy albo obrazki zobaczę jeszcze.O i będę tam pisać ''usprawiedliwienia'' odnośnie tego czy będzie rozdział czy nie i z jakiego powodu.
To tyle ogłoszeń parafialnych postaram się zrobić bloga dzisiaj i jak co dać linka to do następnego wpisu papa :*



http://zycie-blacktail.blogspot.com/ <--- link do bloga



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz