Witam mam dla was złe wiadomości.Postanowiłam chwilowo zawiesić bloga.
Czemu?
Ze względu na szkołę.Nie mam czasu na pisanie rozdziałów.Z góry bardzo przepraszam.
Jeśli będę miała czas to napisze jeden, dwa rozdziały.
Uaktywnię bloga w dni wolne np.święta, jak będę chora itd.
Naprawdę was przepraszam.Jeśli będę miała czas będę pisać rozdziały jeśli mi się z 5 uzbiera to będę co tydzień dodawać i tak nadrabiać.
Naprawdę wybaczcie.
To pa do kolejnego wpisu :')
Znak z przyszłości
piątek, 26 września 2014
niedziela, 17 sierpnia 2014
Rozdział XII
***
''Każda osoba jest z natury
dobra, ale zostaje ''skażona''przez chwile cierpienia w swoim
życiu.''
***
Łaziłam sobie po korytarzu spoglądając na strażników.Każdy z nich obserwował dokładnie moje ruchy.Jestem ciekawa jak szybko, by zareagowali gdybym ich zaatakowała? No cóż sprawdziłabym to na nich, ale nie chcę ryzykować.Muszę zachowywać się ''grzecznie'' phi... co to za słowo?! W moim życiu ''grzeczność'' już nigdy się nie pojawi.Właśnie gdyby nie ojciec byłabym normalną dziewczyną... nie! o czym ty do cholery myślisz?! Muszę się zemścić!-Nalajda stanęła, spuściła głowę w duł.
Nic nie pamiętam z mojego dzieciństwa oprócz tych eksperymentów testowanych na mnie.Nie kontrolował mnie... ja chciałam go zabić! Dlaczego tego nie zrobiłam?! heh... byłam po prostu małą gówniarą kochającą i jednocześnie nienawidzącą swojego ojca... haha ''Tatusiu kocham Cię!'', ''Tatusiu zrobię dla ciebie wszystko!''... jaka ja byłam głupia... głupia, mała Nala...
Chwila?! Co to cieknie mi z oczu?! to łzy?!-jeden ze strażników spojrzał się na Nalajde.Chyba się zaniepokoił.
-Coś się stało?
-Hehehehe... stało się... chyba jeszcze jestem tą małą dziewczynką...
***
-Suzan?-nie wiedziałem co powiedzieć jakoś tak mi się wypsło...
-A co głuchy jesteś?-trochę wydała mi się niedostępna i niemiła...
-Tak to Suzan.Suzan S...
-Sama się przedstawię! Suzan Sanders.Miło mi.-wyciągnęła do mnie dłoń.Trochę się zastanawiałem czy podać jej moją, jednak zrobiłem to.
-Cześć ja jestem Emarthion inaczej Emert.-mogłem się jej bliżej przyjrzeć.Miała krótkie czerwone włosy,do połowy wygoloną głowę.Miała jeszcze długi warkoczyk sięgający do łokcia.Oczy miała zielone.Była dobrze zbudowana można powiedzieć, że jest na coś przygotowana.
Przez chwile zapadła głucha cisza, gdy nagle:
-A ja Wera!-krzyknęła wychodząc z łazienki.
-Słyszałam, że są nowi więźniowie i chciałam... coś wam zaproponować...ale nie tutaj...
-Dobrze...-Suzan zbliżyła się do mnie.Złapała za barki i powiedziała do ucha szepcząc:
-Spotkamy się w łaźni.Sam z wami pójdzie.
-Dobrze.-odpowiedziałem niepewnie.
-Macie przyjść.Szykuje coś wspaniałego! czekam.-Suzan wyszła z celi.Nie wiedziałem o co jej chodziło.Chciałem się zapytać Sama ale jego mina mówiła ''Nie teraz''.
-Emert... kto to był?-powiedziała Weronika zmieszana.
-To była Suzan.Chce nam coś pokazać.-powiedziałem zapinając guziki w koszuli Weroniki.
Wera patrzyła się na mnie zmartwionym wzrokiem.
-Dobra skoń...-ciałem oznajmić jej, że skończyłem, gdy nagle Weronika przytuliła się do mnie.
-Emert, martwię się o ciebie...-powiedziała cicho.
-Nie masz o co.
-Ależ mam!-krzyknęła zrywając się na równe nogi.-Pamiętasz co ci mówiłam? ja czuje jej złą energię!
-Weronika?! ale o czym ty mówisz?-zacząłem się bać... tak naprawdę to nie wiem czego...-Kogo mam się obawiać?!
Weronika spojrzała na mnie.Trudno było jej to powiedzieć.
-... obawiaj się mnie.-spojrzała w moje oczy i nagle opadła na ziemie.
-Weronika!?-Wykrzykną Sam rzucając się na nią.
-Oddycha.Chyba zemdlała.Położę ją na łóżku.Emert?
-Muszę... muszę się przejść...
-Jasne...-chyba mnie zrozumiał.
Wyszedłem z celi.Szedłem jakimś korytarzem nawet nie wiem gdzie... Usiadłem na podłodze.Zakryłem twarz rękoma nie wiedziałem co mam myśleć.Weronika... z resztą to nie jest Weronika... to tylko jej część chce mi coś powiedzieć.. nie, ostrzec.
Mówiła, że przed nią samą.Ale chwila.Ona jest tą dobrą no może nie do końca dobrą połową ale tego nie zrobi.Przecież Weronika została rozdzielona... na tą ''dobrą'' pewnie i na złą ale co stało się z tą prawdziwą?
Chwila! Może ona chce mnie ostrzec przed tą złą! To ma sens.Gdy byliśmy poza więzieniem chciałem ją ochronić ale została zabrana.Wypuściliby ją gdyby... właśnie gdyby.Pewnie w jakiś sposób jest powiązana z laboratorium.
Hmmm czyli ona tu jest.Została rozdzielona.Dali mi Weronikę, która nie jest im potrzebna ale nie chcą jej wypuszczać na wolność z jakiegoś powodu.Mam szansę na uwolnienie prawdziwej Weroniki...
-Tak masz szanse.
Przede mną stanęła Suzan.
-Skont wiesz o czym myślę?
-Mam taki dar.
-Czyli czytasz w myślach.
-I nie tylko...
-Jak długo mnie podsłuchujesz?
-Wiem tylko najważniejsze informacje.Mogę Ci pomóc.
-Tak? to słucham.-Suzan złapała mnie za rękę i poprowadziła przez ciemny korytarz.Nagle stanęła.
-Tu może nas nie nagrają.Nie mogę powiedzieć wiele... nie tutaj.Chyba wiem gdzie jest twoja dziewczyna.
-To nie jest...
-Tak, tak, tak, każdy tak mówi wiem, że nie ale nieważne ona jest w bloku -1.
-Ale -1 nie istnieje!
-Istnieje skoro Ci o tym mówię.
-Mogę ci pomóc ja odbić.Ale musimy się na to przygotować.Nie chce ci zdradzić więcej żebyś nie zrobił głupstw.Omówimy sobie to w miejscu, w którym się spotkamy.
-Dobrze będę czekać.
Suzan szła w stronę świateł, gdy nagle się odwróciła i powiedziała:
-I przyprowadź swoją koleżankę! może się przydać!
-Dobra.
Postałem jeszcze trochę w ciemnościach musiałem to wszystko przetrawić.
Byłem blisko celi.Zobaczyłem, że Weronika i Sam ze sobą rozmawiają.Chciałem posłuchać o czym gadają.
-Z kont znacz się z Emertem?
-Nie wiem mam wrażenie, że znam się z nim od dzieciństwa.
-Dla czego powiedziałaś mu no wiesz...
-Nie wiem.Chyba coś kazało mi to powiedzieć.
-Ale co?
-Cześć!
-Emert!-Weronika podeszła do mnie i przytuliła się.
-Przepraszam, że to powiedziałam.Nie chciałam.Proszę wybacz mi.
-Nic się nie stało nie przejmuj się.
-Ale teraz dziwnie się czuje!
-Pewnie po prostu jesteś głodna...
-W sumie to masz racje... jestem głodna...
-To co idziemy na stołówkę?!-powiedział Sam wstając.
-Tak! po cukierki!-krzyknęła Weronika.
***
-Już wszystko rozumiem.Ta mała dziewczynka to ja! ale ja jestem kim? albo czym? w ogóle gdzie ja jestem?
-W moim umyśle!
-Kim jesteś?
-Jestem Nalajda! Przez ciebie mieszasz mi w głowie! nie mogę przemyśleć swojej zemsty!
-Zemsty? na kim?
-Na moim ojcu! myślisz, że fajnie być uwięzioną w czyjejś głowie?! Przez 13 lat byłam więziona w twojej głowie! nie mogłam nic zrobić oprócz patrzenia na świat twoimi oczyma!
-Ale dlaczego?
-Powinnaś wiedzieć! Nie skapnęłaś się, że masz na imię Nalajda a nie jakaś tam Weronika?! Przez ciebie zmieniam swoje oblicze! muszę się zemścić w tedy zaznam spokoju!
-Kłamiesz! Chcesz zawładnąć całym światem!
-Jednak nie jesteś aż tak głupia! Jesteś uwięziona nie możesz nic robić!
-Mogę! rządzę twoimi wspomnieniami!-tak dokładnie nie wiedziałam czy tak potrafię po prostu tak pomyślałam.Nie sądziłam, że powiem to na głos!
-Niczym nie rządzisz! nie masz dostępu do moich wspomnień! możesz tylko do nich powracać i je przeżywać, ale nie możesz ich zmieniać! Jesteś niczym! Ty nie istniejesz!
Miała racje... może ja tak naprawdę nie istnieje? może to mi się tylko śni? sama nie wiem!
-Nie mam zamiaru rozmawiać z taką żałosną podróbką!
Nalajda zniknęła.Pokój nagle stał się czarny...
The End...
Witajcie!
Napisałam wam trochę dłuższy rozdział.Mam nadzieję, że się spodoba.Postaram się trochę przyśpieszyć akcję żeby się coś działo ale musicie poczekać rozdział albo dwa ewentualnie trzy...
Dobra dzięki za przeczytanie i do następnego wpisu :)
sobota, 2 sierpnia 2014
Rozdział XII
''Świat należy do odważnych
nikt, nie pamięta tchórzy.''
***
Do pokoju wszedł wysoki mężczyzna.Chyba nie był w dobrym humorze...
-Nalajda!
-Tak tatusiu?...
-Mówiłem ci żebyś nie zapraszała tu tego gówniarza...
-Przepraszam cię tato...
-Co mnie przepraszasz?! Ten mały gówniarz...
-Przepraszam ten mały gówniarz ma imię!
-Nie wtrącaj się!
-Dosyć!! Tato przestań tak krzyczeć na Emartiona!
.
.
.
Jak to Emartion?! Znałam go w dzieciństwie-osunęłam się na podłogę patrzyłam jak mała Nalajda broni swojego przyjaciela którego znałam od dzieciństwa?! Chwila... ja jestem Nalajdą? Ale przecież ja nic nie pamiętam!
.
.
.
-Ty mała gówniaro!-ręka mężczyzny przymierzała się do uderzenia.W pewnej chwili Emert popchną Nale i sam dostał w pysk...
-Emert!!
-Tak pomóż mu wstać może jeszcze pocałujesz jego ranę to zrobi mu się lepiej?!
-Tato proszę przestań tak mówić! bo, bo...
-Bo co?
-...bo cię zabije... ZABIJE CIE SUKINSYNU!
Nala spojrzała na ojca jej oczy były czerwone, przepełnione nienawiścią .Jej cień zmieniał kształty był falujący i coraz większy.Nagle cały pokój był czarny.Mężczyzna był przestraszony.Ze strachem patrzył na swoją córeczkę, która przymierza się do egzekucji.Popchnęła mężczyznę.Upadł.Była coraz bliżej.Jej uśmiech był coraz większy.
Nie mogłam nic zrobić stałam tam jak słup soli! Może po prostu się bałam?... nie... ja jej na to pozwoliłam...
Dziewczynka utworzyła ostry przedmiot i wycelowała w swojego ojca zabiłaby go gdyby nie... Emert przytulił ją, uspokajał, co raz wymawiał jej imię.
Nagle uśmiech zniknął... czarny pokój stawał się coraz jaśniejszy.
W pewnej chwili drzwi do pokoju zaczęły się otwierać. Wszedł mężczyzna w okularach i białym kitlu.Podszedł powoli do dwojga dzieci.Lekko odsunął chłopca i objął dziewczynkę...
-Nie martw się wszystko w porządku...
-Czy ja znowu chciałam go zabić?
Mężczyzna nic nie odpowiedział tylko spojrzał dziewczynce w oczy i ją przytulił.
-Ty... mała...
-Tknij ją jeszcze raz,a jej już nigdy nie zobaczysz!
-Proszę... niech Pan mnie z tond zabierze...
-Już w porządku, w porządku...
***
-Emert dla czego jest tutaj tak głośno? A dla czego ściany są białe? A dla czego tutaj tak śmierdzi? A dla czego się rozbierasz? (if you know what i mean)
-Dali nam nowe ubrania.Pewnie te w których chodzimy będą prać.Dla ciebie też są.
-Ja też mam się przebrać?
-Tak.Nie bój się nie będę podglądał.
-Siemka ludzie!
-Cześć Sam!
-Gdzie moje ubrania?
-Leżą na twoim łóżku przejdź do łazienki i się przebierz.
-Oki doki sprzedam zwłoki.
-Proszę cię nie mów tak! Ona na serio zaczyna mnie przerażać!
-Ja już przywykłem.
-Tak, bo ty masz cele z ładną laską i wiesz ja na twoim miejscu...
-Proszę ogranicz mnie w szczegółach.
-Ja tylko mówię jak by było!
-Ja to już wiem jakby było.Wyciągała by od ciebie cukierki.
-Zjadła mi wszystkie jakie miałem!
-Cała Weronika...
-Już!!
Weronika wyszła z łazienki.Spodnie i buty włożyła dobrze ale gorzej było z koszulą...
-Źle nałożyłaś koszule...
-Bo ja nie umiem guzików wkładać!
-To ja poprawię!
-Nie! Emert poprawi!
-Serio? Nie możesz spróbować jeszcze raz?
-Nie umiem...
-Ale trzeba jeszcze raz ci ją rozpinać... Nałożyłaś bluzkę pod koszulę?
-Jaka bluzka?
-To mówię, że ja poprawię!
-Nie! Weronika idź nałóż bluzkę pod spód w tedy mogę ci poprawić koszulę.Ale najpierw rozepnij koszulę i nałóż koszulę tylko nie zapinaj!
-To ja jej pomogę zdjąć!
-Hahahaha Sam zawsze palisz się tak do roboty?
-Ah... Witaj Suzan....
The End
Nie ma to jak urywać opowiadanie w najlepszym momencie co?
Dobra bez bycia wredną...
kolejny rozdział już niedługo!
poniedziałek, 21 lipca 2014
Rozdział XI
,,To chyba nieprzyjemne zostać podeptanym,
ale deptać po kimś to naprawdę
miłe uczucie.''
ale deptać po kimś to naprawdę
miłe uczucie.''
***
-Weronika?... o czym ty mówisz?
-A... ale o czym?
-Zaczęłaś mnie przerażać dziewczyno!
-Ale o co chodzi?! Ja chce swojego cukierka!
Razem z Samem zaczęliśmy ze zdziwieniem patrzeć się na Weronikę.Zacząłem się jej bać.
-Emert? ale co się stało? Proszę nie patrz się tak na mnie! Przerażasz mnie...
Zaczęła płakać.Zakryła twarz rękoma i skuliła się.Zrobiło mi się jej żal więc przytuliłem ją.
-Naprawdę nie wiesz co powiedziałaś?
-Nie... to, że chce cukierka?
-Właśnie zapomniałem! Miałem iść z tobą po cukierki!
Wera popatrzyła się na mnie.Od razu zobaczyłem na jej twarzy uśmiech.
-Na co czekamy?!-powiedział Sam wstając.
Weronika wzięła swoje cukierki i zaczęła je jeść po drodze.Ja w tym czasie zacząłem zastanawiać się o co mogło jej chodzić ''Ona tu jest... chce Cię dopaść... Bądź ostrożny, bo Cię ZABIJE...''
***
-No kurwa ile mam czekać na panią opiekunkę?!
Jedyne co mogę zrobić teraz to wyciągnąć od niej informacje odnośnie tego czemu mnie rozdzielili.Muszę spotkać się z Ojcem.Ahh... zobaczę go 1 raz od 13 lat! Muszę pogadać z tym sukinsynem... co on knuje? Może chce mi pomóc? Nie będzie mnie tylko spowalniał... Prędzej czy później się ze mną spodka... Tia będzie rodzinny uścisk, całuski i spotkanie ze śmiercią...
-Witaj Nalajda.
-Dobry dzień.
-Miałam ci przedstawić zasad...
-Chce się spotkać z Ojcem!
-Naprawdę? Zaskoczyłaś mnie...
-Niby czym? Nie mogę odwiedzić mojego ojca?
-Jasne! Może on lepiej Ci przedstawi zasady!
-Naprawdę?! Mogę iść!?
-Ahh moja droga oczywiście, że nie...
-Niby czemu?!-Wstałam przewracając krzesło miałam zamiar zrobić tej dziwce najgorsze z najgorszych rozwiązań...
-Przestań się na mnie tak głupio patrzeć, tylko siadaj i słuchaj.
Zaczęła swoją gadaninę... Ona myśli, że jakieś durne zasady mnie obchodzą?!
-Niby czym? Nie mogę odwiedzić mojego ojca?
-Jasne! Może on lepiej Ci przedstawi zasady!
-Naprawdę?! Mogę iść!?
-Ahh moja droga oczywiście, że nie...
-Niby czemu?!-Wstałam przewracając krzesło miałam zamiar zrobić tej dziwce najgorsze z najgorszych rozwiązań...
-Przestań się na mnie tak głupio patrzeć, tylko siadaj i słuchaj.
Zaczęła swoją gadaninę... Ona myśli, że jakieś durne zasady mnie obchodzą?!
***
Dla czego tata zamknął mnie w tym strasznym pokoju.Ja chciałam pokazać mu moją nową moc...
-Nala!
-Emert?!
-Znowu twój tata Cię zamknął?!
-Tak... dzisiaj się nie pobawimy... przepraszam...
-Ale...
-Przepraszam Cię... będzie lepiej jak sobie już pójdziesz...
-Ale ja nie zamierzam nigdzie wychodzić!
-Jesteś głupi!
-Zaraz do ciebie przyjdę!
Co on wyprawia? Jak tata zobaczy, że jest u mnie to da mi niezłą burę.Przecież on wie, że mój tata go nie lubi... Czy on przyniósł drabinę?
-Raz,dwa,trzy,cztery... jestem!
-Dla czego to robisz?
-Ponieważ jesteśmy przyjaciółmi, a przyjaciel przyjaciela nigdy nie opuszcza!
-Dobrze, ale powinniśmy być cicho dobrze?
-Dobrze.Masz lustro?
-Tak moja mama mi je oddała.
-Jest duże.Chodź zobaczysz coś.
-Co takiego?-podeszłam do lustra i zobaczyłam się... dorosłą.Stała za mną.Przestraszyłam się.Strasznie się bałam.Moje ręce zaczęły drżeć.Wydawało mi się, że ta dorosła ja mnie przytula.Trochę się uspokoiłam... Nagle usłyszałam kroki wszedł mój tata.Zamarł w drzwiach... czy on zobaczył mnie dorosłą?
The End
poniedziałek, 14 lipca 2014
Rodział X
''Bo przecież nie musi
Cię kochać cały świat,
czasem wystarczy tylko jedna osoba...''
-To jak uspokoisz się?
-Jeśli odpowiem pozytywnie wypuścisz mnie?
-Jeśli powiem tak to przestaniesz kozaczyć?
-Tak.
-Otworze Ci komorę ale masz się zachowywać normalnie...
-Jeśli będę się zachowywać normalnie to nie będę sobą... ohh szkoda...
Komora zaczęła się otwierać Nala patrzyła się przez cały czas w kobietę.Postawiła pierwszy krok wyprostowała się i wciągnęła powietrze nosem po czym je wypuściła.Morz nabyło wyraźnie zobaczyć jej krwistoczerwone oczy i uśmiech.
-Może się lepiej poznamy? Kobieto z okularami kokiem na głowie i wkurw.. wkurzającym mnie charakterem.-powiedziała Nalajda odsłaniając twarz z swoich długich blond włosów.
-Jasne dziewczyno o buntowniczym charakterze i morderczym zamiarach.
-Witaj ja jestem Nala, a resztę o mnie wiesz.
-Nie mylisz się... ja jestem Jenny dla ciebie doktor Jenny jestem twoją ''opiekunką''.Innymi słowy będę z tobą pracować i będę mieć cię na oku.
-Innymi słowy jeśli coś nabroję ty za mnie odpowiadasz.
-Tak.Niestety...
-Bardzo się cieszę.Teraz czas na pytania co to za białe wdzianko?
-To twój kombinezon.naga po całym ośrodku latać nie będziesz.Nie da się tego zdjąć no bynajmniej ty nie dasz rady.Te czerwone koła na lewej piersi,na nogach i rękach to są ''paralizatory'' jeśli zwrócisz się przeciwko nam zostaniesz porażona najpierw w ręce potem w nogi.Jeśli posuniesz się do najgorszej rzeczy jaką sobie ubzdurasz 10000 woltów przejdzie przez twoją lewą pierś tam gdzie masz serce.W tedy zgon.
-Rozumiem.Czyli obowiązują mnie zasady?
-Tak.Przy naszym kolejnym spotkaniu przedstawię ci je.Teraz możesz sobie chodzić po sektorze X.
-Czyli nie mogę odwiedzać innych więźniów.
-Nie.
-No to chujowo...
-Czy jedzenie jest jadalne?
-No przecież są cukierki!-wtrąciła się Weronika trzymając swoją tace w rękach i wymachując nią.
-Tak jedzenie jest smaczne.Warunki na stołówce też nie są zaniedbane czasami można zapomnieć, że jest to więzienie... ale tylko czasami...
Kucharka dała nam po lazanii i wszyscy skierowaliśmy się do stołu.
-Weronika? Czemu nie zapytałaś się o cukierka?
-Bo...b-bo ja się bałam...
-Pójdziemy po twojego cukierka jak skończymy jeść.
-Sam?
-Tak?
-Możesz nam opowiedzieć coś o tym więzieniu?
-Tak.To więzienie nie jest aż takie zajebiste.Trafiają tu ''wyrzutki'' osoby, które nie są zbyt ważne ale ze swoimi nadprzyrodzonymi mocami mogą w czymś pomóc.Zwykle swoją pomocą przypłacają życiem...My chyba tak nie skończymy ale kto wie... Jesteśmy w bloku 0 blok dla ''nowych'' później będą przydzielani do innych bloków.
-A jak ich oddzielają?
-Swoimi mocami.Jeśli twoja moc pomoże np. w konstruowaniu nowej broni zostaniesz przydzielony np. do bloku C.My zostajemy rozdzieleni za 2 tygodnie mamy jeszcze czas do nacieszenia się ''wolnością''.Tyle ci wystarczy?
-Tak na początek...
Jedliśmy rozmawiając o różnych sprawach.Weronika zaczęła zachowywać się ostrożnie była czujna.Od razu reagowała na dotyk albo dźwięk.Była cicho wsłuchiwała się w cisze gdy nagle... zaczęła się na mnie patrzyć przerażającym wzrokiem...Nagle przemówiła:
-Ona tu jest... chce Cię dopaść... Bądź ostrożny, bo Cię ZABIJE...
THE END...
OGŁOSZENIA PARAFIALNE!!!!
Przepraszam, że nie pisałam ale zaczął się sezon na :Córcia! może pojedziesz na tydzień do babci?
Kolejny rozdział wuala!!!
Cię kochać cały świat,
czasem wystarczy tylko jedna osoba...''
***
-To jak uspokoisz się?
-Jeśli odpowiem pozytywnie wypuścisz mnie?
-Jeśli powiem tak to przestaniesz kozaczyć?
-Tak.
-Otworze Ci komorę ale masz się zachowywać normalnie...
-Jeśli będę się zachowywać normalnie to nie będę sobą... ohh szkoda...
Komora zaczęła się otwierać Nala patrzyła się przez cały czas w kobietę.Postawiła pierwszy krok wyprostowała się i wciągnęła powietrze nosem po czym je wypuściła.Morz nabyło wyraźnie zobaczyć jej krwistoczerwone oczy i uśmiech.
-Może się lepiej poznamy? Kobieto z okularami kokiem na głowie i wkurw.. wkurzającym mnie charakterem.-powiedziała Nalajda odsłaniając twarz z swoich długich blond włosów.
-Jasne dziewczyno o buntowniczym charakterze i morderczym zamiarach.
-Witaj ja jestem Nala, a resztę o mnie wiesz.
-Nie mylisz się... ja jestem Jenny dla ciebie doktor Jenny jestem twoją ''opiekunką''.Innymi słowy będę z tobą pracować i będę mieć cię na oku.
-Innymi słowy jeśli coś nabroję ty za mnie odpowiadasz.
-Tak.Niestety...
-Bardzo się cieszę.Teraz czas na pytania co to za białe wdzianko?
-To twój kombinezon.naga po całym ośrodku latać nie będziesz.Nie da się tego zdjąć no bynajmniej ty nie dasz rady.Te czerwone koła na lewej piersi,na nogach i rękach to są ''paralizatory'' jeśli zwrócisz się przeciwko nam zostaniesz porażona najpierw w ręce potem w nogi.Jeśli posuniesz się do najgorszej rzeczy jaką sobie ubzdurasz 10000 woltów przejdzie przez twoją lewą pierś tam gdzie masz serce.W tedy zgon.
-Rozumiem.Czyli obowiązują mnie zasady?
-Tak.Przy naszym kolejnym spotkaniu przedstawię ci je.Teraz możesz sobie chodzić po sektorze X.
-Czyli nie mogę odwiedzać innych więźniów.
-Nie.
-No to chujowo...
***
Kiedy byliśmy na stołówce w powietrzu unosił się dziwny zapach.Weronika była bardzo podekscytowana.Cały czas skakała w miejscu albo ciągnęła mnie za rękę za Samem.Gdy podeszliśmy do kucharki zapytaliśmy się Sama:-Czy jedzenie jest jadalne?
-No przecież są cukierki!-wtrąciła się Weronika trzymając swoją tace w rękach i wymachując nią.
-Tak jedzenie jest smaczne.Warunki na stołówce też nie są zaniedbane czasami można zapomnieć, że jest to więzienie... ale tylko czasami...
Kucharka dała nam po lazanii i wszyscy skierowaliśmy się do stołu.
-Weronika? Czemu nie zapytałaś się o cukierka?
-Bo...b-bo ja się bałam...
-Pójdziemy po twojego cukierka jak skończymy jeść.
-Sam?
-Tak?
-Możesz nam opowiedzieć coś o tym więzieniu?
-Tak.To więzienie nie jest aż takie zajebiste.Trafiają tu ''wyrzutki'' osoby, które nie są zbyt ważne ale ze swoimi nadprzyrodzonymi mocami mogą w czymś pomóc.Zwykle swoją pomocą przypłacają życiem...My chyba tak nie skończymy ale kto wie... Jesteśmy w bloku 0 blok dla ''nowych'' później będą przydzielani do innych bloków.
-A jak ich oddzielają?
-Swoimi mocami.Jeśli twoja moc pomoże np. w konstruowaniu nowej broni zostaniesz przydzielony np. do bloku C.My zostajemy rozdzieleni za 2 tygodnie mamy jeszcze czas do nacieszenia się ''wolnością''.Tyle ci wystarczy?
-Tak na początek...
Jedliśmy rozmawiając o różnych sprawach.Weronika zaczęła zachowywać się ostrożnie była czujna.Od razu reagowała na dotyk albo dźwięk.Była cicho wsłuchiwała się w cisze gdy nagle... zaczęła się na mnie patrzyć przerażającym wzrokiem...Nagle przemówiła:
-Ona tu jest... chce Cię dopaść... Bądź ostrożny, bo Cię ZABIJE...
THE END...
OGŁOSZENIA PARAFIALNE!!!!
Przepraszam, że nie pisałam ale zaczął się sezon na :Córcia! może pojedziesz na tydzień do babci?
Kolejny rozdział wuala!!!
poniedziałek, 30 czerwca 2014
Rozdział IX
,,Szanujmy nasze wspomnienia,
żyjemy nimi, kiedy
życie niewiele może nam dać...''
żyjemy nimi, kiedy
życie niewiele może nam dać...''
***
-Ej!... Emert!... Emercik... Emerciu? to może Mucio-Emucio?!
-Jesteś wredna...
-Po prostu mi się nudzi.Miałeś dać mi cukierka!
-Nie mam cukierka.
-Co?!-spojrzała się na mnie z nie dowierzaniem i łzami w oczach.Wzięła głęboki oddech i ryknęła płaczem! Za nic jej nie mogłem uspokoić.
-Wera! Przestań... co ja mam zrobić?!
-Dać mi cukierka debilu! łeeeee!
Zaczęła ryczeć jeszcze głośniej.Aż inni więźniowie nie mogli wytrzymać i mówili coś w tym stylu:Przestań płakać!, Co za dziewczyna! Wyspać się nie da!, Aż tak mocno ją rżniesz?!
Nagle do mojej... znaczy naszej celi podszedł czarnoskóry mężczyzna popatrzył się na Werkę po czym zaczął grzebać w kieszeni.Miał coś małego w ręku.Uśmiechnął się w naszą stronę po chwili rzucił to.Weronika przestała płakać popatrzyła się na to coś.Widziałem blask w jej oku.Nagle rzuciła się na podłogę.Chłopak dalej się patrzył.Weronika podniosła to coś.Okazało się, że to był cukierek.
-Aaaaa! Kocham Cię!-Wera szybko podniosła się z podłogi podeszłą do krat po czym je wyłamała i zaczęła przytulać chłopaka buszując po jego kieszeniach.Najprawdopodobniej chciała więcej cukierków.
-Hola, hola właśnie jest przerwa obiadowa marsz do stołówki po więcej cukierków!
-Stołówka?! cukierki?! co to i gdzie jest?!
-Jesteś tępa jak ołówek.
-Cześć.
-Cześć!
-Kim jesteś?
-Jestem Sam.Kim jest ta tępa dziewczyna?
-Jaka tępa? masz wybrać inne określenie, albo zacznę płakać!
-NIE!
Powiedzieli wszyscy więźniowie razem wzięci.
-No, a ty kim jesteś?
-Ja jestem Emmerthion a ta tę.. znaczy dziewczyna to Weronika.
-Siemka idziecie do stołówki?
-Tak,tak,tak,tak,tak,tak,TAK! Po cukierki!
-Albo cukier!
***
Obudziłam się na ziemi było chłodno.Leżałam na asfalcie.Podniosłam się po czym rozejrzałam się dookoła.Spojrzałam na siebie miałam normalne ubrania! Nie miałam na sobie żadnego kombinezonu.Popatrzyłam na budynki byłam przy barze w, którym pracuje.Podeszłam bliżej.Chciałam wejść ale drzwi były zamknięte.Nagle usłyszałam jak ktoś przechodzi.Zaczęłam do niego krzyczeć:
-Poczekaj! Chce się czegoś zapytać!
Niestety ten człowiek zaczął uciekać.Pobiegłam za nim.Biegł strasznie szybko udało mi się go dogonić.
-Sorka, ale chce się ciebie czegoś zapytać!
Nagle człowiek się odwrócił mogłam zobaczyć jego twarz.Zobaczyłam E!
-E? To ty?! Tak długo cie nie widziałam!
Zaczęłam do niego biec ale ten wystawił rękę i wystrzelił coś w moją stronę.Opadłam przyjęłam to coś na klatę.Bolało.Nagle usłyszałam śmiech to był ten sam śmiech, który usłyszałam przy lustrach był zmieszany z głosem dziewczynki.
E zaczął się do mnie zbliżać, a ja odsuwać gdy byłam przy ścianie nie miałam jak uciec.Był naprzeciwko mnie ukląkł.Okazało się, że to byłam ja.Miałam ohydny uśmiech na twarzy i rozszerzone czerwone oczy.Patrzyłam na siebie z niedowierzaniem, że mogłabym się do czegoś takiego doprowadzić.Nagle druga ja wstałam wyjęłam coś zza rękawa i wbiłam sobie w serce.
Znowu widziałam czarny tunel.
***
-Jak się czujesz Nalajda?
-A jak mam się czuć? Jestem uwięziona w jakiejś zasranej komorze!
-Zaraz cie wypuścimy musisz tylko się przyzwyczaić do tego co się stało.
-Dobrze wiem co się stało! Macie mnie wypuścić do cholery jasnej!
-Dajcie gaz paraliżujący!
-Nie będziecie mną kierować zasrane dupki!
-Na twoim miejscu mówiłabym mniej wulgarnie.
Kobieta wyciągnęła tableta i zapisała coś.Poczułam jak zasrane 200 woltów przechodzi przez moje nogi.Upadłam i mnie jeszcze jakimś śmierdzącym gazem zatruli.Czy oni myślą, że ja jestem głupia?! Przez tyle lat doskonaliłam moje moce żeby się zemścić i pokonać pamięć! Gdy się wydostane nikogo nie oszczędzę hahahahahahahahahaa!
sobota, 21 czerwca 2014
Rozdział VIII
,,Po każdym spędzonym dniu
trzeba postawić kropkę,
odwrócić kartkę i zacząć na nowo.''
trzeba postawić kropkę,
odwrócić kartkę i zacząć na nowo.''
***
Nagle usłyszałem jak ktoś krzyczy na całe gardło podbiegłem do okna celi i wyjrzałem przez nie.Widziałem tylko, że były tam zapalone światła.Po chwili zorientowałem się, że krzyczy Weronika.Przestraszyłem się chciałem jej pomóc jednak nie mogłem byłem uwięziony w celi.
***
Obudziłam się przywiązana do metalowego łoża.Byłam obwinięta grubymi pasami.Wierciłam się choć głowa mnie bolała tak jakby ktoś uderzył mnie młotkiem.Nagle usłyszałam dźwięk otwierających drzwi.Obleciała mnie gęsia skórka.Ku mojemu niespodziewaniu do sali weszła ta sama kobieta, która przyłożyła tą śmierdzącą szmatkę do twarzy.
-Witaj 9.
-Jaka 9?! Jestem Weronika!
-Tutaj nie mówimy do nikogo po imieniu.Masz na ramieniu ''tatuaż'' z numerem 9 więc od dzisiaj twoje imię brzmi dziewiąta.
-To może inne pytanie czego ode mnie chcecie?
-Ja nic! bynajmniej ja.Takie pytania kieruj do Ojca.
-Ojca?
-Tak go nazywają więźniowie.Jest ojcem wszystkich trzymanych tu ludzi z nadprzyrodzonymi zdolnościami.
Nastała głucha cisza.Kobieta odwróciła się i zaczęła coś przelewać do fiolek ja patrzyłam się co robi.
-Co dzisiaj będziecie sprawdzać na mnie?
-Nic nie będziemy sprawdzać.-powiedziała oschłym głosem po czym wróciła do pracy.
-Po co mnie tu przywiązaliście?
-Żebyś nie wierciła się przy oddzielaniu twojej osobowości.-Nagle kobieta odwróciła się z mega wielką strzykawką w ręce.Zbliżała się do mnie z szyderczym uśmiechem na twarzy.
-Co chcesz zrobić?!
-Tak jak mówiłam oddzielić twoje osobowości nie ruszaj się to potrwa minutkę.
Nagle poczułam ukłucie.Pokój robił się ciemny i wirował.Nagle objawiła się ciemność.Otworzyłam oczy i zobaczyłam szary pokój z czterema lustrami.W każdym lustrze było odbicie jakiejś dziewczyny.Podeszłam bliżej.Przyjrzałam się w odbiciach byłam ja!
Pierwsze lustro przedstawiało mnie z czerwonymi oczami złowieszczym uśmiechem na twarzy i czerwonym światłem w ręce.Drugie lustro przedstawiało także mnie.Moje oczy były zielone wzrok był nieobecny, a twarz blada.Trzecie lustro opisywało mnie obecną.Zmieszanie na twarzy i niebieskie oczy.Czwarte lustro było zbite stało w półmroku.Podeszłam do niego z lekkimi obawami, że może coś wyskoczy czy coś.Jednak zobaczyłam tam małą dziewczynkę.Trzymała lalkę w ręce, płakała widać było, że była przerażona.W oddali zobaczyłam palące się budynki.Nagle postać z pierwszego lustra zaczęła się głośno i przeraźliwie śmiać.A dziewczynka w ostatnim lustrze głośno płakać.Odsunęłam się przerażona.Nagle podłoga zaczęła się urywać nie miałam się czego złapać.Podłoga poleciała w przepaść razem ze mną.
-Witaj 9.
-Jaka 9?! Jestem Weronika!
-Tutaj nie mówimy do nikogo po imieniu.Masz na ramieniu ''tatuaż'' z numerem 9 więc od dzisiaj twoje imię brzmi dziewiąta.
-To może inne pytanie czego ode mnie chcecie?
-Ja nic! bynajmniej ja.Takie pytania kieruj do Ojca.
-Ojca?
-Tak go nazywają więźniowie.Jest ojcem wszystkich trzymanych tu ludzi z nadprzyrodzonymi zdolnościami.
Nastała głucha cisza.Kobieta odwróciła się i zaczęła coś przelewać do fiolek ja patrzyłam się co robi.
-Co dzisiaj będziecie sprawdzać na mnie?
-Nic nie będziemy sprawdzać.-powiedziała oschłym głosem po czym wróciła do pracy.
-Po co mnie tu przywiązaliście?
-Żebyś nie wierciła się przy oddzielaniu twojej osobowości.-Nagle kobieta odwróciła się z mega wielką strzykawką w ręce.Zbliżała się do mnie z szyderczym uśmiechem na twarzy.
-Co chcesz zrobić?!
-Tak jak mówiłam oddzielić twoje osobowości nie ruszaj się to potrwa minutkę.
Nagle poczułam ukłucie.Pokój robił się ciemny i wirował.Nagle objawiła się ciemność.Otworzyłam oczy i zobaczyłam szary pokój z czterema lustrami.W każdym lustrze było odbicie jakiejś dziewczyny.Podeszłam bliżej.Przyjrzałam się w odbiciach byłam ja!
Pierwsze lustro przedstawiało mnie z czerwonymi oczami złowieszczym uśmiechem na twarzy i czerwonym światłem w ręce.Drugie lustro przedstawiało także mnie.Moje oczy były zielone wzrok był nieobecny, a twarz blada.Trzecie lustro opisywało mnie obecną.Zmieszanie na twarzy i niebieskie oczy.Czwarte lustro było zbite stało w półmroku.Podeszłam do niego z lekkimi obawami, że może coś wyskoczy czy coś.Jednak zobaczyłam tam małą dziewczynkę.Trzymała lalkę w ręce, płakała widać było, że była przerażona.W oddali zobaczyłam palące się budynki.Nagle postać z pierwszego lustra zaczęła się głośno i przeraźliwie śmiać.A dziewczynka w ostatnim lustrze głośno płakać.Odsunęłam się przerażona.Nagle podłoga zaczęła się urywać nie miałam się czego złapać.Podłoga poleciała w przepaść razem ze mną.
***
-Ojcze polecenie wykonane.
-Dobrze.Teraz nam nie będzie przeszkadzać.Ciało dać do komory niech się rozdzieli na dwie połowy.
***
-Kurde! Weronikę rozszarpują tam na strzępy, a ja nie mogę jej pomóc... kurde! co tu robić, co tu robić?!
Nagle do mojej celi wszedł strażnik z jakąś dziewczyną.
-Ty! 6 masz koleżankę do towarzystwa!
-Co?!
Rzucił ją na mnie i poszedł sobie.Dziewczyna opadła na ziemię.Wyglądała jak trup.Patrzyłem się na nią przez chwilę gdy nagle wstała i rzuciła się na mnie.
-Emert!!
-Jezu Chryste!! Weronika znowu walnęłaś się w słup omijając wiewiórkę?!!! {chwilka namysłu} Kurde Weronika ty żyjesz!!
Chciałem ją uścisnąć ale ta uderzyłam mnie w warz.
-Co to było?!
-Nie podeptałabym nigdy wiewiórki...
-No tak wiem, ale co ty tu robisz?
-Nie wiem przywlekli mnie tu.
-Z kont?
-Nie wiem ale ten grubasek za mocno ciągnął mnie za rękę więc ugryzłam go w kciuka.Jak on patrzył się na ugryzienie udało mi się zjeść trochę cukierków, które miał w kieszeni.Chcesz trochę?
Wera pogrzebała w kieszeni i wyciągnęła... papierek po cukierku...
-Oj... myślałam, że jeszcze coś mi zostało...
-Nic nie szkodzi.Nic ci nie jest?
-A co miało by mi być?
-Słyszałem krzyki.Twoje krzyki myślałem, że coś się dzieje.
-Nic się nie stało wszystko jest w porządku.Masz coś do jedzenia?
-Chwila Werka zachowujesz się inaczej.
-Jak to inaczej?
-Twoje oczy są zielone... ja pierdole pierwsza twarz... nie dali mi prawdziwej Weroniki! dali mi Weronikę debila!
-Jakiego debila?! wolę określenie inaczej myśląca a ty w ogóle wiesz co to znaczy inaczej myśląca?! Jesteś idiotą! Nie lubię cię! Nie chce tu z tobą być! Jesteś dla mnie nie miły! >:(
-Mam cukierka...
-Kocham Cię!! Tylko mi go oddaj!!
Muszę odnaleźć prawdziwą Weronikę nawet za cenę swojego życia... wiem, że ona gdzieś tam jest musi.Znajdę ją! choćbym po drodze miał umrzeć! A ''pierwsza'' Weronika musi coś wiedzieć tylko musi sobie coś przypomnieć.Nie poddam się bez walki! Nie poddam się!
***
THE END...
OGŁOSZENIA PARAFIALNE!!
Siemka!
Znowu bardzo, bardzo was przepraszam, że musieliście tak długo czekać!
I ogarnęłam, że nie dotrzymuję obietnic naprawdę bardzo was przepraszam ale był koniec roku i trzeba było poprawić niektóre oceny więc czasu i chęci nie było, ale się przełamałam.
Postanowiłam też stworzyć bloga o tym jak mi się wiedzie po za pisaniem czyli taki pamiętnik ale nie będę pisać czegoś takiego w stylu ''Oh, bo ja dzisiaj poszłam do mrówki i tapetę kupiłam na ryja bo mam takiego ryja i wg chcę się pociąć, bo tapeta kosztowała tyle, tyle zł oh gawd swag Y.O.L.O.!!'' -,- ŻENADA
Więc będą tam recenzje anime,filmów i co tam popadnie.Będę zamieszczała jakieś komiksy albo obrazki zobaczę jeszcze.O i będę tam pisać ''usprawiedliwienia'' odnośnie tego czy będzie rozdział czy nie i z jakiego powodu.
To tyle ogłoszeń parafialnych postaram się zrobić bloga dzisiaj i jak co dać linka to do następnego wpisu papa :*
http://zycie-blacktail.blogspot.com/ <--- link do bloga
Subskrybuj:
Posty (Atom)