poniedziałek, 21 lipca 2014

Rozdział XI

,,To chyba nieprzyjemne zostać podeptanym,
ale deptać po kimś to naprawdę
miłe uczucie.''

***
-Weronika?... o czym ty mówisz?
-A... ale o czym?
-Zaczęłaś mnie przerażać dziewczyno!
-Ale o co chodzi?! Ja chce swojego cukierka!
 Razem z Samem zaczęliśmy ze zdziwieniem patrzeć się na Weronikę.Zacząłem się jej bać.
-Emert? ale co się stało? Proszę nie patrz się tak na mnie! Przerażasz mnie...
Zaczęła płakać.Zakryła twarz rękoma i skuliła się.Zrobiło mi się jej żal więc przytuliłem ją.
-Naprawdę nie wiesz co powiedziałaś?
-Nie... to, że chce cukierka?
-Właśnie zapomniałem! Miałem iść z tobą po cukierki!
Wera popatrzyła się na mnie.Od razu zobaczyłem na jej twarzy uśmiech.
-Na co czekamy?!-powiedział Sam wstając.
  Weronika wzięła swoje cukierki i zaczęła je jeść po drodze.Ja w tym czasie zacząłem zastanawiać się o co mogło jej chodzić ''Ona tu jest... chce Cię dopaść... Bądź ostrożny, bo Cię ZABIJE...''

***
-No kurwa ile mam czekać na panią opiekunkę?!
Jedyne co mogę zrobić teraz to wyciągnąć od niej informacje odnośnie tego czemu mnie rozdzielili.Muszę spotkać się z Ojcem.Ahh... zobaczę go 1 raz od 13 lat! Muszę pogadać z tym sukinsynem... co on knuje? Może chce mi pomóc? Nie będzie mnie tylko spowalniał... Prędzej czy później się ze mną spodka... Tia będzie rodzinny uścisk, całuski i spotkanie ze śmiercią...
-Witaj Nalajda.
-Dobry dzień.
-Miałam ci przedstawić zasad...
-Chce się spotkać z Ojcem!
-Naprawdę? Zaskoczyłaś mnie...
-Niby czym? Nie mogę odwiedzić mojego ojca?
-Jasne! Może on lepiej Ci przedstawi zasady!
-Naprawdę?! Mogę iść!?
-Ahh moja droga oczywiście, że nie...
-Niby czemu?!-Wstałam przewracając krzesło miałam zamiar zrobić tej dziwce najgorsze z najgorszych rozwiązań...
-Przestań się na mnie tak głupio patrzeć, tylko siadaj i słuchaj.
Zaczęła swoją gadaninę... Ona myśli, że jakieś durne zasady mnie obchodzą?!




 ***
 Dla czego tata zamknął mnie w tym strasznym pokoju.Ja chciałam pokazać mu moją nową moc...
-Nala!
-Emert?!
-Znowu twój tata Cię zamknął?!
-Tak... dzisiaj się nie pobawimy... przepraszam...
-Ale...
-Przepraszam Cię... będzie lepiej jak sobie już pójdziesz...
-Ale ja nie zamierzam nigdzie wychodzić!
-Jesteś głupi!
-Zaraz do ciebie przyjdę!
Co on wyprawia? Jak tata zobaczy, że jest u mnie to da mi niezłą burę.Przecież on wie, że mój tata go nie lubi... Czy on przyniósł drabinę? 
-Raz,dwa,trzy,cztery... jestem!
-Dla czego to robisz?
-Ponieważ jesteśmy przyjaciółmi, a przyjaciel przyjaciela nigdy nie opuszcza!
-Dobrze, ale powinniśmy być cicho dobrze?
-Dobrze.Masz lustro?
-Tak moja mama mi je oddała.
-Jest duże.Chodź zobaczysz coś.
-Co takiego?-podeszłam do lustra i zobaczyłam się... dorosłą.Stała za mną.Przestraszyłam się.Strasznie się bałam.Moje ręce zaczęły drżeć.Wydawało mi się, że ta dorosła ja mnie przytula.Trochę się uspokoiłam... Nagle usłyszałam kroki wszedł mój tata.Zamarł w drzwiach... czy on zobaczył mnie dorosłą?


The End

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz